Cherry Pie

Zoé is jong en alleen, voortdurend onderweg, duidelijk op de vlucht. Voor een pijnlijk verleden? Voor haarzelf? Ze zwerft met opzet doelloos rond en laat iedereen die ze tegenkomt weer achter. Haar verdriet wordt pas minder als een onbekende haar op een verlaten strand kersentaart aanbiedt. Zoé is op de vlucht. Zonder een cent op zak reist ze door een anoniem stuk Frankrijk. Via desolate tankstations en kale buitenwijken komt ze terecht bij het Kanaal, waar ze aan boord glipt van een ferry. Gestoken in een gestolen jas komt ze later aan in Brighton. Verhaal is in Cherry Pie afwezig, dialoog hoegenaamd. Wat Zoé precies beweegt, wat ze denkt, waar ze heen wil - het blijft gissen. Steeds dieper zinkt zij weg in een catatonisch zwijgen. En wij zitten er als kijkers beklemmend dicht bovenop. De camera staat onafgebroken gericht op Zoé; andere personages krijgen we nauwelijks te zien.