Prosimy nie dotykać!

Prawdopodobnie zainspirowany "Mona Lisą" Leonarda da Vinci, 23-letni włoski artysta Rafael Santi (albo Rafaello Sanzio) namalował portret młodej kobiety trzymającej w rękach... jednorożca. Dlaczego? Bo są megasłodkie, więc po co dalej drążyć!

Patrząc na wojny religijne i dysputy estetyczne, można powiedzieć, że w XVII-wiecznej Europie było sporo drażliwych tematów. Wszystkich ożywiał szczególnie jeden - Dziewica Maryja. Tymczasem postać wydaje się dosyć ekumeniczna, nieprawdaż? Jak pewnemu pisklaczkowi (fr. poussin) udało się rozsierdzić protestantów wywołać nową modę na obrazy maryjne?

Filozofia chrześcijańska opiera się w skrócie na dwóch abstrakcyjnych pojęciach, dosyć skomplikowanych w kwestii czasoprzestrzeni, przedstawianych jednak w sztuce w bardzo prosty sposób: to raj, w którym wszystko było super, ale to se ne vrati, oraz straszne piekło, do którego nikt nie chce trafić. A pośrodku tego bałaganu: my.

Ponowne odkrycie prac Artemisii Gentileschi w latach 70. zmusiło wszystkich do zadania sobie pytania: dlaczego znamy tak wielu malarzy, a tak mało malarek? W 1612 roku Artemisia ma 19 lat, mieszka w Rzymie i pracuje w atelier ojca. W wieku 17 lat została zgwałcona przez znanego wtedy malarza, którego dziś pamiętamy jedynie jako jej oprawcę, choć nie spotkała go za to żadna kara. Po długim i upokarzającym procesie ojciec znalazł jej męża. Dziewięć miesięcy później wydała na świat pierwsze dziecko i swoje pierwsze arcydzieła, w tym "Judytę zabijającą Holofernesa".

Rok 1510. Leonardo da Vinci kończy 60 lat. Mieszka między Florencją a Mediolanem. Poświęcił się rysowaniu, malowaniu i rzeźbie, ale kochał też architekturę, inżynierię, botanikę, muzykę i matematykę. Pracował dla papieży, króla Francji i Medyceuszy i prawdopodobnie dzięki jednemu z tych prestiżowych prywatnych zleceń powstał jego"Jan Chrzciciel". Ale o co mu chodzi z tym palcem?

W 2010 r. Luwr ogłosił zbiórkę środków, chcąc zgromadzić milion euro na zakup dzieła Cranacha, do tej pory uwięzionego w prywatnej kolekcji. Szczęśliwie szybko udało się zebrać wymaganą sumę. Bo choć Cranach znany był z bardzo płodnego atelier, w którym wytwarzał kopie własnych dzieł, delikatnie zmieniane na potrzeby zleceniodawców, to po motyw Trzech Gracji sięgał rzadko. Co czyni wersję z Luwru jeszcze bardziej wyjątkową.