Paryscy romantycy

Paryż, 1827 rok. Grupa młodych artystów, kierowana przez Victora Hugo, Alexandre'a Dumasa i Eugène'a Delacroix, zmęczona akademickim klasycyzmem, postanowiła coś z tym zrobić. Wybrawszy Śmierć Sardanapalusa jako swój manifest zmienili sposób pisania, komponowania i malowania, zainspirowani przez niemieckich i brytyjskich sąsiadów.

Po upadku Karola X i w czasie rządów Ludwika Filipa, romantycy byli wszechobecni. Parali się coraz to nowszymi zadaniami i pasjami – od polityki po okultyzm. George Sand, świeżo upieczona rozwódka, poznaje Chopina i Delacroix….

Kiedy Ludwik Napoleon ogłosił się cesarzem w 1852 roku, Hugo zmienił poglądy na lewicowe i musiał uciekać z Francji ścigany przez cesarskie służby. Jego śladem podążył Dumas pogrążony w długach. George Sand pozostała we Francji, ale zaszyła się w swojej posiadłości w Nohant. Nie było im dane pożegnać swojego przyjaciela Gérarda de Nervala, którego znaleziono powieszonego na paryskiej ulicy pewnego ranka w styczniu 1855 roku.

Baron Haussmann na polecenie Napoleona III przebudował Paryż i odmienił obliczę stolicy Francji. Jules Verne wydał swoje pierwsze futurystyczne dzieła, a Wystawa Powszechna w 1867 roku odniosła sukces. Jednak już cztery lata później Francja na powrót stała się republiką, do której wrócili wygnańcy – Hugo i Dumas.